USB DOCK – recenzja urządzenia

W dniu dzisiejszym prezentujemy test urządzenia SIGMA USB DOCK.

We wrześniu 2012 roku Sigma Corporation zaprezentowała nową politykę firmy, dotyczącą przyszłych obiektywów tej marki. Dowiedzieliśmy się wówczas o nowym podziale obiektywów na trzy kategorie: A (Art), C (Contemporary) oraz S (Sport). Firma zdecydowała się także na odświeżenie wyglądu swoich instrumentów. Razem z pierwszymi obiektywami, które zostały zaprezentowane w tym czasie, Sigma przedstawiła również wyjątkowe urządzenie USB Dock.

1
USB Dock został stworzony w celu umożliwiania użytkownikom podłączenia obiektywu Sigmy do komputera i dokonywania (oczywiście w określonym zakresie) zmian w jego wewnętrznym oprogramowaniu, w tym również aktualizacji. Posiadacze obiektywów tej marki dostali zatem do ręki przełomowe narzędzie, które za pośrednictwem programu Sigma Optimization Pro daje między innymi możliwość własnoręcznej kalibracji pracy systemu AF. Wcześniej, w przypadku wystąpienia problemów z ustawianiem ostrości za lub przed właściwym obiektem użytkownicy zmuszeni byli odsyłać sprzęt do serwisu w celu dokonania kalibracji. Również wgranie nowej wersji firmware mogło odbyć się jedynie w serwisie.

I to właśnie te dwie funkcje omawianego urządzenia, a szczególnie kalibracja systemu AF wzbudziły początkowo największe zainteresowanie, odwracając poniekąd uwagę od innych jego możliwości. Nie wszyscy są zatem świadomi, że z pomocą USB Dock i programu Sigma Optimization Pro możemy wprowadzać też inne zmiany w sposobie działania obiektywów marki Sigma. Jest to zatem unikalne rozwiązanie, którego na próżno szukać u innych producentów obiektywów. W niniejszym artykule natomiast chcielibyśmy przybliżyć wszystkie funkcje i możliwości jakie oferuje USB Dock

2

Budowa i podłączenie

Samo urządzenie USB Dock wygląda dość niepozornie i kształtem przypomina nieco większą wersję dekielka, jaki zakładamy na obiektyw w celu ochrony tylnej soczewki. Konstrukcyjnie jednak dość wyraźnie się różni. Na spodniej stronie bowiem odnajdziemy typowy bagnet oraz szereg styków, jakie spotykamy w korpusach lustrzanek. Na bocznej ściance natomiast znajduje się przełącznik zwalniający blokadę bagnetu oraz gniazdo mikro USB, do którego podłączamy dostarczany w zestawie kabel. Sam kabel ma na drugim końcu typową wtyczkę USB, którą podłączamy do komputera.
1

2

3

Na górnej ściance, w samym środku zauważymy diodę sygnalizującą stan pracy urządzenia oraz znacznik ułatwiający montowanie go na obiektywie. Ponieważ USB Dock produkowany jest aktualnie w czterech różnych wersjach, różniących się typem mocowania (Canon, Nikon, Pentax, Sony), na górnej ściance znajdziemy też opis, do której wersji bagnetu przeznaczone jest dane urządzenie.

1

2

3

Montowanie USB Dock na obiektywie jest bardzo proste, bowiem odbywa się na takiej samej zasadzie, jak podpinanie obiektywu do korpusu aparatu. Następnie łączymy urządzenie i komputer dostępnym w zestawie kablem i uruchamiamy program Sigma Optimization Pro. Ten pobieramy wcześniej ze strony producenta.

1

2

3

Sama obsługa oprogramowania również nie sprawia trudności. Sigma Optimization Pro automatycznie sprawdza dostępność aktualizacji firmware dla urządzenia USB Dock, a następnie podłączonego obiektywu. Interfejs programu jest co prawda w języku angielskim, jednak jest on bardzo prosty i przejrzysty. Znajomość anglojęzycznych określeń i podstawowych pojęć związanych ze sprzętem fotograficznym w zupełności wystarcza do bezproblemowej obsługi.

Na poniższym filmie prezentujemy działanie programu Sigma Optimization Pro przy pierwszym podłączeniu USB Dock. Można na nim zobaczyć, jak program automatycznie wykrywa nowy firmware dla urządzenia i dokonuje instalacji.

Warto zaznaczyć, że USB Dock jest kompatybilny jedynie z obiektywami z nowych linii produktów Sigma, czyli tymi, które pojawiają się na rynku od września 2012 roku. Nie ma zatem możliwości wykorzystania go do modyfikowania wewnętrznego oprogramowania starszych obiektywów. Niektóre z opcji dotyczą wszystkich obiektywów z serii Art, Sport oraz Contemporary. Inne natomiast możemy wykorzystać w przypadku wybranych modeli z serii Sport i Contemporary. Omawianie dostępnych funkcji zaczniemy od tych pierwszych.

Funkcje dostępne we wszystkich obiektywach z linii Art, Sport oraz Contemporary

Aktualizacja oprogramowania obiektywu

Obiektywy Sigma produkowane są w wersjach dla wszystkich popularnych systemów lustrzankowych obecnych na rynku. Jest to niewątpliwie wyzwanie dla producenta, aby zapewnić zgodność i bezproblemową współpracę obiektywów z coraz to nowszymi korpusami różnych marek. Nic dziwnego zatem, że firmware w obiektywie wymaga od czasu do czasu aktualizacji, szczególnie jeśli we współpracy z konkretnym modelem aparatu pojawiają się jakieś nieprzewidziane problemy. I tu z pomocą przychodzi właśnie USB Dock, który pozwala na łatwe, szybkie i bezproblemowe wgranie do obiektywu nowej wersji oprogramowania.

Po podłączeniu obiektywu poprzez USB Dock do komputera oprogramowanie Sigma Optimization Pro automatycznie sprawdza, czy dostępny jest nowy firmware dla danego modelu. Jeśli tak, odpowiednia informacja w dodatkowym niewielkim oknie zostanie wyświetlona. Znajdziemy tam między innymi przycisk „Detailed information”, po kliknięciu którego otworzy się strona w przeglądarce internetowej. Znajdziemy na niej informacje o zmianach, które wprowadza nowa wersja oprogramowania oraz historię poprzednich aktualizacji. Jeśli decydujemy się na wgranie nowej wersji firmware, we wspomnianym okienku klikamy po prostu „Yes”. Można oczywiście też ten proces odłożyć na później. Poniżej przedstawiamy film prezentujący proces aktualizacji w przypadku obiektywu Sigma S 150–600 mm f/5–6.3 DG OS HSM.

Kalibracja autofokusa

Problemy z ustawianiem ostrości w prawidłowym punkcie pojawiają się nie tylko w przypadku korzystania z obiektywów producentów niezależnych, ale również w instrumentach tej samej marki, co używany korpus aparatu. Obecnie w zasadzie wszystkie zaawansowane modele lustrzanek udostępniają funkcję mikrokalibracji AF umożliwiającą skorygowanie ewentualnych problemów z ostrzeniem za lub przed właściwym obiektem. W niektórych przypadkach dla obiektywów typu zoom można wprowadzić niezależnie poprawki dla obu końców zakresu ogniskowych. Analogiczną funkcję kalibracji umożliwia również USB Dock, z tą różnicą, że oferuje on wyraźnie większe możliwości w tym zakresie, niż opcje obecne w aparatach.

Dla obiektywów zmiennoogniskowych możemy wprowadzić niezależnie poprawki dla 4 długości ogniskowej (dla wartości skrajnych i dwóch ogniskowych pośrednich). Co więcej, opcje kalibracji dostępne w programie Sigma Optimization Pro pozwalają na zastosowanie różnych korekcji w zależności od odległości ostrzenia. W tym aspekcie również mamy do wyboru 4 zdefiniowane zakresy. Takie rozwiązanie daje naprawdę dużą swobodę w dokonywaniu kalibracji. W przypadku zoomów mamy w sumie 16 kombinacji ogniskowa/odległość ostrzenia, dla których możemy niezależnie wprowadzić ewentualne korekty. Warto dodać, że do dyspozycji mamy 40-stopniową skalę korekcji (po 20 stopni w obu kierunkach). Ponadto w każdej chwili możemy jednym kliknięciem przywrócić ustawienia domyślne (fabryczne).

Możliwości opisywanej funkcji są na tyle szerokie, że gdy zauważymy problemy z prawidłowym ustawianiem ostrości, precyzyjne skalibrowanie obiektywu we własnym zakresie nie powinno stanowić problemu. Tym samym odsyłanie sprzętu do serwisu w celu dokonania kalibracji będzie niepotrzebne. Poniżej przedstawiamy film prezentujący proces kalibracji AF w przypadku obiektywu Sigma C 150–600 mm f/5–6.3 DG OS HSM. Należy zaznaczyć, że wprowadzane podczas prezentacji korekty są zupełnie przypadkowe i w żaden sposób nie odzwierciedlają realnych problemów z prawidłowym działaniem systemu AF wykorzystanego obiektywu.

Funkcje dostępne w wybranych obiektywach z linii Sport oraz Contemporary

Część z obiektywów Sigma oferuje tryby pracy definiowane przez użytkownika. Na ich obudowie można odnaleźć przełącznik, który pozwala wybrać ustawienia C1 i C2. Korzystając z USB Dock dla każdego z tych ustawień można zdefiniować niezależnie tryby szybkości działania autofokusa, zakresy pracy AF oraz tryby pracy optycznej stabilizacji obrazu. Ustawienie przełącznika w pozycji OFF oznacza korzystanie z fabrycznych nastaw producenta.
1
Definiowanie szybkości pracy systemu AF

Korzystając z sekcji Customization w programie Sigma Optimization Pro zaznaczamy opcję Customization Mode Setting, gdzie wybieramy tryb (C1 lub C2), pod który przypiszemy ustawianą właśnie funkcję. W opcjach szybkości pracy systemu AF (AF Speed Setting) odnajdziemy następujące pozycje do wyboru:

  • priorytet szybkości (Motor’s drive speed-priority),
  • szybkość standardowa (Standard),
  • priorytet celności (Focus accuracy priority).

W przypadku pierwszej opcji autofokus pracuje zauważalnie szybciej, niż ma to miejsce przy ustawieniu standardowym. Producent jednak zaznacza, że wówczas w niewielkim stopniu może pogorszyć się jego celność. Tryb ten niewątpliwie sprawdzi się w przypadku fotografowania dynamicznych scen, gdzie szybkość działania AF jest najważniejsza. W takich sytuacjach korzysta się z trybu zdjęć seryjnych i kluczowe jest, aby AF nadążał w śledzeniu fotografowanego obiektu, nawet jeśli nie na każdym zdjęciu ostrość będzie ustawiona idealnie. Kiedy jednak fotografujemy statyczną scenę, szybki autofokus nie jest już tak istotny. Wybierając w takiej sytuacji tryb priorytetu celności, możemy być niemal pewni, że system AF, choć wolniejszy, ustawi ostrość w miejscu, na którym nam zależy. Przy ustawieniu standardowym natomiast, autofokus pracuje w trybie domyślnym, zdefiniowanym przez producenta.

Poniżej prezentujemy film obrazujący dokonywanie ustawień w programie Sigma Optimization Pro. Pod pozycję C1 przypisaliśmy tryb priorytetu szybkości AF, natomiast pod C2 tryb priorytetu celności.

Aby zobrazować różnicę w szybkości działania autofokusa w zależności od ustawionej opcji, nagraliśmy odpowiedni materiał filmowy. Pierwszy z poniższych filmów pokazuje różnicę pomiędzy szybkością działania systemu AF w trybie domyślnym (standardowym), a szybkością działania w trybie priorytetu szybkości. Autofokus jest uruchamiany naprzemiennie odpowiednio w jednym i drugim trybie (5 powtórzeń).

Drugi film to porównanie szybkości AF w trybach standard i priorytet celności. W tym przypadku autofokus jest również uruchamiany naprzemiennie odpowiednio w jednym i drugim trybie (5 powtórzeń).

Definiowanie zakresu odległości działania autofokusa

Większość teleobiektywów (również tych z zoomem) oraz obiektywy typu makro dają możliwość ustalenia zakresu odległości, w których pracuje układ AF. Najczęściej spotykane to trzy opcje do wyboru: cały dostępny zakres, niewielkie odległości i duże odległości (aż do nieskończoności). Wykorzystując USB Dock, możemy niemal dowolnie zdefiniować zakres odległości pracy systemu AF i ograniczyć go do przedziału, który będzie wystarczający w przypadku fotografowanego przez nas motywu.

Opcje z tym związane również znajdziemy w dziale Customization Mode Setting i podobnie jak w przypadku szybkości AF, możemy zdefiniować oddzielnie ustawienia dla trybu C1 i C2. Po kliknięciu w opcję Focus Limiter Setting zobaczymy skalę odległości odpowiadającą zakresowi pracy podpiętego obiektywu. Korzystając z dwóch suwaków możemy niemal dowolnie ustawić minimalną i maksymalną granicę pracy systemu AF. Co istotne, zakres ten można ograniczyć do naprawdę wąskiego przedziału.

Poniższy film prezentuje sposób definiowania odległości ostrzenia w programie Sigma Optimization Pro, gdzie pod tryby C1 i C2 przypisujemy dwa różne zakresy działania systemu AF.

Kolejne materiały filmowe pokazują, jak w praktyce zachowuje się system AF przy ograniczonym zakresie odległości działania. Do tego celu użyty został obiektyw Sigma S 150–600 mm f/5–6.3 DG OS HSM. W pierwszym przypadku w trybie C1 zdefiniowaliśmy przedział od około 17 m do około 30 m, a w trybie C2 od minimalnej odległości (2.6 m) do około 5 m. Na samym początku AF działa w trybie standardowym (domyślnie w całej skali dostępnych odległości).

Na drugim filmie można zobaczyć przykład ograniczenia zakresu odległości do bardzo wąskich przedziałów w okolicy 20 m w trybie C1 i w okolicy 3.5 m w trybie C2.

Nie ulega wątpliwości, że opisywana funkcja ma bardzo wymierne korzyści. Nierzadko zdarza się, że odległość od fotografowanego obiektu oscyluje w ograniczonym zakresie. Zdefiniowanie odpowiedniego przedziału odległości pracy AF w takiej sytuacji ułatwi i usprawni wykonywanie zdjęć. Szczególnie przy przy fotografowaniu dynamicznych scen, kiedy autofokus przez przypadek może nam uciec z fotografowanego obiektu i zogniskować się na czymś, co znajduje się dużo dalej lub bliżej nas. Ograniczenie zakresu do węższego przedziału spowoduje, że AF nie „odjedzie” nam zbyt daleko, nawet jeśli zgubi fotografowany cel.

A jeśli się okaże, że nagle potrzebujemy skorzystać z większego zakresu odległości wystarczy przesunąć przełącznik trybów w pozycję OFF i obiektyw będzie działał w trybie nastaw producenta.

Opcja ograniczenia odległości ostrzenia może być bardzo interesująca z punktu widzenia fotografów sportowych. Nierzadko korzystają oni z teleobiektywów, a wydarzenia, które fotografują, dzieją się w sporej odległości od nich. Na przykład podczas meczu piłki nożnej najciekawsze sytuacje mają miejsce pod bramką. Jeśli fotograf przez większą część meczu fotografuje z jednego miejsca, może sobie wcześniej ustalić jaki mniej więcej dystans dzieli go od bramki i ograniczyć zakres odległości działania AF do takiego, który obejmuje tę istotną część pola karnego.

Również w fotografii dzikich zwierząt funkcja ta może być przydatna. W sytuacji gdy fotograf czatuje na zwierzynę gromadzącą się określonym miejscu, ograniczenie odległości ostrzenia pozwoli efektywniej śledzić wybrany cel. Także w przypadku fotografii lotniczej można śmiało skorzystać z opisywanej funkcji. Ustawiając zakres odległości w okolicach końca skali (czyli w pobliżu nieskończoności) unikniemy sytuacji, w której autofokus mógłby przez przypadek (gdy na przykład obszar AF trafi na czyste niebo) przekręcić nam skalę odległości na wartości rzędu kilku metrów.

Definiowanie sposobu pracy stabilizacji optycznej

Trzecia funkcjonalność, którą dzięki USB Dock możemy przypisać trybom C1 i C2, to sposób działania optycznej stabilizacji obrazu. Opcje, które znajdziemy w sekcji OS Setting przedstawiają się następująco:

  • tryb dynamiczny (Dynamic View Mode),
  • tryb standardowy (Standard),
  • tryb umiarkowany (Moderate View Mode).

W trybie standardowym mamy oczywiście do czynienia z działaniem stabilizacji według nastaw fabrycznych. Możemy jednak zdecydować się na użycie pierwszej opcji (dynamicznej), przy której stabilizacja w większym stopniu stabilizuje obraz w wizjerze podczas ustawiania ostrości/kadrowania (kiedy trzymamy wciśnięty do połowy spust migawki). Ten tryb przeznaczony jest głównie do fotografowania statycznej sceny, kiedy zależy nam na dokładnym skadrowaniu wykonywanego zdjęcia. Tryb umiarkowany natomiast lepiej wykorzystać podczas fotografowania ruchomych obiektów. Podgląd w wizjerze podczas kadrowania jest stabilizowany w mniejszym stopniu, ale unikamy wówczas efektu „szarpania” obrazu w trakcie zmiany kadru, który pojawiłby się, gdyby stabilizacja działała z pełną mocą. Innymi słowy, w tym trybie obraz w wizjerze zachowuje płynność podczas zmiany kadru. Warto również zaznaczyć, że opisywane tryby mają jedynie wpływ na wygląd obrazu w wizjerze. W momencie wykonywania zdjęcia stabilizacja działa równie efektywnie w każdym z nich.

Poniższy film prezentuje przypisywanie ustawień dynamicznego i umiarkowanego do trybów C1 i C2 odpowiednio.

Jak już wspominaliśmy, opisane tryby pracy stabilizacji optycznej związane są z zachowaniem się obrazu w wizjerze, w czasie gdy spust migawki trzymamy wciśnięty do połowy. Pokazanie zatem ich działania w praktyce jest utrudnione. Postanowiliśmy jednak wykorzystać do tego obraz wyświetlany na ekranie aparatu w trybie Live View. Na poniższym filmie możemy zobaczyć złożenie czterech obrazów; lewy-górny pokazuje sytuację z wyłączoną stabilizacją, na prawym-górnym stabilizacja pracuje w trybie standardowym, na lewym-dolnym w trybie dynamicznym, natomiast prawy-dolny prezentuje tryb umiarkowany. Przy nagrywaniu wykorzystaliśmy obiektyw Sigma C 150–600 mm f/5–6.3 DG OS HSM ustawiony na ogniskową około 400 mm.

Pewne różnice w zachowaniu się wyświetlanego obrazu daje się w tym porównaniu zauważyć. Trzeba jednak mieć świadomość, że taka prezentacja nie do końca oddaje to, co widzimy w wizjerze. System stabilizacji optycznej w obiektywie klasy 150–600 mm zaprojektowany jest głównie do tłumienia drgań jakie pojawiają się przy fotografowaniu z użyciem wizjera, kiedy jedna ręka spoczywa na aparacie, druga podpiera obiektyw, a ponadto muszla wizjera opiera się o łuk brwiowy. W takiej sytuacji rodzaj drgań (częstotliwość i amplituda) jest jednak inny niż w przypadku gdy korzystamy z podglądu na żywo, kiedy cały zestaw trzymamy przed sobą na wyciągniętych rękach (nawet gdy jak w powyższym przykładzie jedna ręka podparta jest na stole). Innymi słowy w wizjerze aparatu różnice pomiędzy poszczególnymi trybami są lepiej widoczne.

Wszystkie trzy funkcje opisane powyżej możemy niezależnie przypisywać do trybów C1 i C2. Innymi słowy pod jeden z trybów można na przykład przypisać jednocześnie opcję priorytetu szybkości AF, ograniczyć zakres działania autofokusa, czy ustawić któryś z trybów pracy stabilizacji obrazu. W poniższym materiale filmowym prezentujmy jednoczesne przypisywanie do trybów C1 i C2 dwóch różnych funkcji.

Funkcja Full-time MF

Ostatnią funkcjonalnością, którą możemy zastosować w wybranych obiektywach Sigmy i skonfigurować za pomocą USB Dock, dotyczy ręcznej kontroli ostrości. We wszystkich obiektywach Sigmy na obudowie można znaleźć przełącznik AF/MF, służący oczywiście do przełączania trybu ustawiania ostrości. W wybranych modelach jednak, przełącznik ten ma dodatkową pozycję oznaczoną jako MO. W standardowym obiektywie, gdy wspomniany przełącznik jest w pozycji AF i pracujemy w trybie ciągłego autofokusa (servo AF), chcąc ręcznie ustawić ostrość trzeba przestawić przełącznik na pozycję MF. W trybie MO obiektyw zachowuje się jednak inaczej. Domyślnie autofokus działa normalnie, ale gdy pracujemy w trybie servo AF, wystarczy przekręcić pierścień ustawiania ostrości, a automatyczne ostrzenie zostaje zatrzymane i możemy ręcznie ustawić ostrość. Po wykonaniu zdjęcia aparat automatycznie powraca do normalnego działania trybu AF.

Fabrycznie funkcja ta jest włączona, a używając USB Dock i programu Sigma Optimization Pro możemy ustalić, jak duży ruch pierścienia ogniskowania ma aktywować ręczne nastawianie ostrości. Dostępna skala obejmuje w sumie 15 stopni i domyślnie ustawiona jest w pozycji 4. W opcjach znajdziemy również możliwość wyłączenia opisywanej funkcjonalności. W takiej sytuacji, przy ustawieniu przełącznika w pozycji MO, obiektyw działa po prostu tak samo jak przy ustawieniu AF.

Film zaprezentowany poniżej pokazuje sposób dokonywania ustawień funkcji Full-time MF w programie Sigma Optimization Pro.

Na poniższym filmie natomiast prezentujemy działanie omawianej funkcji w praktyce. W aparacie ustawiony mamy tryb servo AF i w początkowej fazie przełącznik ustawiony jest w pozycji AF. Można zauważyć, jak podczas szukania ostrości przez system AF przekręcanie pierścienia ogniskowania nie przynosi żadnego efektu. Następnie przełączamy się w tryb MO, a ruch pierścienia ostrości powoduje wstrzymanie ostrzenia przez AF. Ustawiamy ostrość ręcznie i wykonujemy zdjęcie. Wciskając ponownie do połowy spust migawki, autofokus działa w sposób standardowy.

Program Sigma Optimization Pro umożliwia również szybkie przywrócenie dokonanych zmian do ustawień fabrycznych. W sekcji Customization wystarczy jedynie kliknąć w przycisk Reset All, a wszystkie ustawienia przypisane do trybów C1 i C2 zostaną zmienione na standardowe. Trzeba mieć świadomość, że jednocześnie wyzerowana zostanie kalibracja autofokusa. Chcąc zatem zresetować ustawienia trybów C1 i C2, zachowując przy tym dokonaną wcześniej kalibrację, musimy osobno przywrócić ustawienia standardowe dla C1 i C2. Poniższy film prezentuje użycie przycisku „Reset All” w programie Sigma Optimization Pro.

Podsumowanie

1
Na zakończenie należy jeszcze dodać, że USB Dock jest dodawany bezpłatnie do następujących obiektywów:Podsumowując niniejszy artykuł można śmiało stwierdzić, że możliwości oferowane przez USB Dock są bardzo ciekawe. Z punktu widzenia użytkowników obiektywów Sigmy wyposażonych w tryby C1 i C2 oraz Full-time MF, funkcje tego urządzenia możemy w zasadzie uznać za unikalne. Nie da się bowiem ukryć, że analogicznego rozwiązania u żadnego innego producenta obiektywów nie znajdziemy. Wybór trybu szybkości systemu AF, ograniczenie zakresu pracy autofokusa, czy wreszcie różne tryby działania optycznej stabilizacji obrazu, pozwalają w większym stopniu dopasować zachowanie obiektywu do sytuacji, w której będzie on wykorzystywany. Ważne też jest to, że konfiguracja poszczególnych funkcji jest naprawdę prosta i przebiega bardzo sprawnie. Nawet przy konieczności zmiany wszystkich ustawień przypisanych wcześniej do trybów C1 i C2, cały proces nie powinien zając więcej niż 10–15 minut.Warto zauważyć, że rozwiązanie Sigmy świetnie wpisuje się w jeden z trendów naszych czasów. Mowa o personalizacji, która w zasadzie jest już wszechobecna w dziedzinie szeroko rozumianej elektroniki użytkowej. Urządzenie USB Dock pokazuje, że z powodzeniem może się ona sprawdzić również w przypadku obiektywów.

  • Sigma C 150–600 mm f/5–6.3 DG OS HSM,
  • Sigma S 150–600 mm f/5–6.3 DG OS HSM,
  • Sigma S 120–300 mm f/2.8 APO EX DG OS HSM.

 

Artykuł powstał we współpracy z serwisem        1


Kategorie artykułów:
Strefa sprzętu
Polubienia:
69

Powiązane wpisy


Popularne wpisy

Komentarze

Zostaw komentarz

lub